زبانِ شمارش

پیش از آنکه پرتابی انجام شود، شمارش پیشاپیش به آن شکل داده است. ۰-۲ و ۳-۰ دو جهان‌اند: یکی از آنِ پرتاب‌کننده و دیگری از آنِ ضربه‌زن. معبد نخست شمارش را می‌خواند، زیرا می‌گوید برتری با کیست.

وقتی پرتاب‌کننده پیش است، توپ‌های چرخشی بیرون از محدوده جان می‌گیرند. وقتی ضربه‌زن پیش است، فست‌بال‌ها به محدوده بازمی‌گردند و شکیبایی پاداش می‌یابد.

پرتاب‌کننده‌ای که زود محدوده را نمی‌یابد، همه‌ی شب پسِ شمارش می‌زید. نخست علت، سپس معلول — شمارش جایی است که آغاز می‌شود.